My Labour and Delivery Story!

My Labour and Delivery Story!
If you follow me on Instagram and Facebook you probably know that I gave birth to a baby boy on November 13th! I got a ton of requests to share my labour and delivery story, so that's what I'm sharing with you today. So grab a cup of tea and enjoy!

Als je mij volgt op Instagram en Facebook weet je als het goed is dat ik op 13 november ben bevallen van ons zoontje! Ik kreeg onwijs veel verzoekjes om mijn bevallingsverhaal te delen met jullie, dus dat is wat ik vandaag ga doen. Neem er een kopje thee bij, ga er lekker voor zitten en veel  leesplezier!


A lot of you may know that I've been having some pretty serious contractions for weeks before I gave birth. They would come pretty regularly and very strong and painful so I would call the midwife and she would come. And after a while the contractions  would just stop. One time the midwife came, was shocked at how strong and fast the contractions were coming so she hurried and got everything ready for the delivery just for the contractions to completely stop again. She said that in 19 years she hadn't seen anything like it. This happened like four times. Not to mention the weeks of braxton hicks contractions. So for me it felt like I was in labour for four times already before I actually gave birth. So you can imagine my exhaustion. Since I couldn't keep going like this my midwife sent me to the hospital to talk to an OB/GYN to schedule my induced labour.

Zoals veel van jullie al weten had ik weken voor mijn bevalling last van weeën. Niet zomaar voor weeën, nee, heftige weeën die urenlang achter elkaar om de 2 minuten kwamen en voor 0,0 ontsluiting zorgen. De verloskundige is meerdere keren geweest waarbij het leek alsof de bevalling was begonnen om vervolgens volledig te stoppen. Eén keer was het zo heftig dat toen de verloskundige kwam ik op mijn kop kreeg dat ik niet eerder gebeld had. Ze legde gauw alles klaar voor de bevalling om vervolgens helemaal voor niks te zijn gekomen omdat de weeën dan simpelweg ophielden. Ze vertelde me dat ze dit in de 19 jaar dat ze dit werk deed nog nooit had meegemaakt. Ik kan me herinneren met de zwangerschap van mijn dochter dat ik dan in het ziekenhuis aan de ctg lag, hele hoge pieken te zien waren op het scherm, haar kleertjes alvast werden opgewarmd voor na de bevalling en de weeën vervolgens weer stopten. Heel frustrerend. En vermoeiend. En pijnlijk. Voor mijn gevoel was ik tijdens mijn laatste zwangerschap al 4 keer bevallen. Je kunt je voorstellen hoe uitgeput ik was. Dit kon ik niet nog tot de 42ste week volhouden dus werd ik door mijn verloskundige doorgestuurd naar de gynaecoloog in het ziekenhuis om inleiden te bespreken. 


We scheduled it for Friday the 13th of November. So on Thursday the 12th, I ran some arronds, enjoyed my last lunch by myself for a looong time and went home. Just as I got home, I felt like I was peeing myself! Did my water just break?! I ran to the bathroom checked myself and it was definitely not pee! Yay for not being incontinent! It was my water breaking! Yay for my water breaking! At home!

Uiteindelijk kreeg ik een afspraak om op vrijdag 13 november te worden ingeleid in het ziekenhuis. Dus op donderdag 12 november deed ik nog wat laatste boodschapjes, en genoot ik van mijn laatste lunch in mijn eentje de komende tijd. Net toen ik thuis aankwam, voelde het alsof ik in mijn broek plaste! Braken mijn vliezen nu?! Ik rende naar de wc en checkte of het vruchtwater was. Het was vruchtwater! Geen plas! Jeej ik ben niet incontinent! Jeej mijn vliezen zijn gebroken! Thuis!
I immediately called my midwife. She told me she would stop by later that afternoon, and if I got contractions I should call her right away. So I called my husband who was at work at that point and told him the news. He was super excited and got home right away. In the meantime I posted this picture on Instagram that my water broke. I got sooo many lovely comments from all of you and people praying for me and my little boy. That really meant the world to me! Thank you so much for that <3
So my husband got home, my contractions started coming but I thought I won't call right away since I didn't believe my contractions did anything anymore. Later that day my midwife came and saw me having pretty strong contractions. She checked me and saw that I wasn't dialating any more than I did before. Even Ross was dialated more than me. Still 2 centimeters. She came back that night, still 2 centimeters. She said there was no point in waiting 'till the next morning while I was in agony, so she called the hopspital to ask if it was OK for me to be induced that night. They asked if I didn't want a shot in my legs which would cause me to sleep and take away the pain a bit, so I could be induced in the morning. I said I didn't see the point of adding even more drugs in to my system, and more importantly; the system of my yet to be born son. So they said I could come right away to be induced. We grabbed the car seat for the baby and my hospital bag and went to the hospital.

Ik belde meteen mijn verloskundige. Ze vertelde dat ze later die middag langs zou komen, tenzij ik weeen kreeg. Dan moest ik eerder bellen en zou ze meteen komen. Daarna belde ik mijn man die op dat moment op zijn werk was. Hij reageerde razend enthousiast en kwam direct naar huis. In de tussentijd plaatste ik op Instagram dat mijn vliezen waren gebroken. Ik kreeg zo vreselijk veel lieve berichtjes van jullie! Dat betekende zo veel voor me, heel erg bedankt daarvoor <3
Nou, toen mijn man thuis kwam begonnen de weeën langzaamaan te komen. Ik heb de verloskundige niet gebeld omdat ik niet meer geloofde dat mijn weeën iets deden aan ontsluiting. Later die dag kwam de verloskundige en zag dat ik behoorlijk heftige weeen had. Ze heeft me toen getoucheerd en zag dat ik niet meer ontsluiting had dan eerst. Nog steeds had Ross meer ontsluiting dan ik. Nog steeds 2 cm ontsluiting. Later die avond kwam ze terug om mij wederom te toucheren. Nog steeds 2 cm. Ze gaf aan dat het geen zin had om met pijn te wachten tot de volgende ochtend, en belde het ziekenhuis of ik niet die avond ingeleid kon worden. Daarop vroeg de verpleegster van het ziekenhuis of ik niet liever met een prik in mijn been wilde slapen en de volgende ochtend ingeleid zou worden. Gezegd dat ik het nut niet zag van nog meer medicatie in mijn lichaam, en belangrijker nog, in het lichaam van mijn ongeboren zoontje. Voor mij was het uitstel van executie dus ik wilde liever direct ingeleid worden. Dat kon, dus werd ik naar het ziekenhuis gestuurd door de verloskundige. We pakten de autostoel en mijn vluchttas en zijn toen vertrokken richting het ziekenhuis. 



When I got there, it took about an hour for the midwife of the hospital to come and see me. She said that she heard from the nurse that my midwife called and asked for me to get a shot so I could sleep through the night and that I would be induced in the morning. I said I specifically said that I didn't want that, and I was told I was going to be induced tonight. So the hsopital midwife said that that wasn't possible as they don't induce labour during the night shifts. So why wasn't I told that? Why am I here? If any of you guys have ever been in a moving car while having contractions you know why I was getting upset. But that midwife was absolutely awefull. She stood against the wall with her arms crossed looking like she didn't give a sh*t. Seriously. No how are you feeling, no I'm sorry this happened, no nothing. I didn't want to be there anymore so I told my husband to get our stuff and go home. As we walked out of our room, we walked in to the OB/GYN he asked us where we were going. My husband explained what had happened while I was having the worst contractions in the hallway while everyone was staring at me. It was just a complete nightmare. The OB/GYN said he didn't think it was safe for me to go home in this state so he asked us to go back in to our room. He then said that I was exhausted as is, and if I don't have a good nights rest and I got induced in the morning I could be too exhausted to have the baby naturally. I really didn't want a c-section, so he kind of got to me there. I thought I'd try and get through the night without.

Toen we daar aankwamen duurde het ruim een uur voordat we gezien werden door de verloskundige van het ziekenhuis. Ze vertelde dat ze begreep van de verpleegster dat ik graag met een prik in mijn been wilde slapen in het ziekenhuis om de volgende ochtend ingeleid te worden. Gezegd dat ik juist heb aangegeven dat ik dat niet wilde en dat ik kon komen om vanavond ingeleid te worden. Ze vertelde dat ze helemaal geen inleidingen doen in de avond, ze snapte niet hoe ik daar bij kwam. Het leek een beetje alsof ze dacht dat ik hierover loog. Toen ik aanbood om de verloskundige te bellen zodat ze het zelf kon horen vond ze dat ook prima. Ik heb toen de verloskundige gebeld (op speaker) alleen was de dienst van de verloskundige die gebeld had met het ziekenhuis voorbij en was er nu een andere verloskundige. Ze stond ook echt met haar armen over elkaar leunend tegen de muur te kijken alsof het haar geen bal kon schelen. Ze vroeg ook totaal niet hoe het ging, of  vervelend dat het zo is gelopen, helemaal niets. Ik wilde daar niet meer zijn, zag het nut ook niet meer dus vroeg ik mijn man onze spullen te pakken om te vertrekken. Toen we uit de verloskamer liepen kwamen we de gynaecoloog tegen op de gang die vroeg waar we heen gingen. Mijn man legde uit wat er was gebeurd terwijl ik op de gang met toeschouwers mijn heftige weeën probeerde op te vangen. Het was een complete nachtmerrie. De gynaecoloog gaf aan het onveilig te vinden als ik in die staat zou vertrekken dus vroeg hij ons terug te gaan naar de kamer. Hij vertelde toen dat gezien mijn staat van oververmoeidheid de kans groot is dat als ik het prikje niet neem om te slapen vannacht ik morgen niet genoeg energie en kracht zal hebben om vaginaal te bevallen. En ik wilde écht geen keizersnede dus dat kwam wel aan. Ik wilde toch proberen de nacht door te komen zonder pijnstilling.



It kept going through my mind that I was going to have a c-section and I really didn't want that. That would mean even more drugs and a possibilty that I couldn't breastfeed our baby boy. At 1 AM I finally asked the nurse for that shot so I could sleep a little before I was induced. She didn't come until 2:30 AM. So that was an hour and a half later. An hour and a half less sleep until I would be induced at 7 AM. So I got the shot and it only made me super dizzy and nauseous. Still felt every bit of the pain. Still couldn't sleep. But now I was dizzy and nauseous too. It felt absolutely awefull and I hate not being in control of my body. Drugs really aren't my thing anyway.
At about 4 AM the pain got so bad that I really just wanted to say, Nope! Don't want a baby anymore! Keep it! Just get me out of this pain! It really felt like there was an iron pole going in to my body. I remember wanting to cry but I just didn't have the strength or energy to cry. So at that point I asked if I could have an epidural. I really didn't want any more drugs in my body but I litterally just couldn't take it anymore.

Het bleef spoken door mijn hoofd dat ik een keizersnede zou moeten krijgen en dat wilde ik echt niet. Dat zouden nóg meer chemicaliën betekenen en de mogelijkheid dat ik geen borstvoeding kon geven aan mijn kleine man. Om één uur 's nachts vroeg ik uiteindelijk toch aan de verpleegster of ik de prik kon krijgen om hopelijk wat uurtjes te kunnen slapen. Om half drie, anderhalf uur later (!) kreeg ik de prik eindelijk. Dat betekende anderhalf uur minder slaap voordat ik om 7 uur zou worden ingeleid. Toen ik de prik eindelijk kreeg werd ik er alleen maar heel erg duizelig en misselijk van. Ik voelde nog steeds elk beetje pijn en kon nog steeds niet slapen. Nu kwam alleen de duizeligheid en misselijkheid erbij. Ik voelde me verschrikkelijk en kon het niet utistaan dat ik geen controle over mijn lichaam had. Ik ben sowieso niet van de medicatie/drugs.
Om ongeveer 4 uur die ochtend werd de pijn zo heftig dat ik er serieus klaar mee was. Het enige wat ik voor me zag was dat mijn buik er als in een tekenfilm afgesneden werd. Gewoon hup, klaar, weg buik, weg pijn. Het voelde serieus alsof er een ijzeren paal door mijn lijf heen geramd werd. Ik kan me herinneren dat ik op een gegeven moment wilde huilen maar er simpelweg geen kracht voor had. Dus toen begon het smeken om een ruggenprik. Ik wilde echt niet nog meer zooi in mijn lijf, maar ik kon letterlijk niet meer. 


  
So than the anesthetist came in and he was even more awful than the hospital's midwife. Seriously. So if you have never had an epidural, let me explain how it works: I had to sit on the edge of the bed, with my chin on my chest en my back curved to the front. And you have to sit super duper still while they put a huge needle in your spine or you'll be paralyzed for the rest of your life. All of this while experiencing the most painful pain you have ever felt in your entire life. He had this German accent which reminded me of Hitler and he kept saying I need to do my best to stay still. So I would say (while crying) I'm doing my best, and he'd reply 'No you're NOT doing your best Mrs. Lakjaa'. My husband said he really wanted to pound him in the face (as did I) but he didn't because he could stop my pain. LOL! Well... I can LOL about it now... But when that epidural starts to work... Ooooh Myyy Gooood. Seriously. Such a wonderful feeling to not feel that pain for a couple of hours and get some sleep. And so I did.

Ik had niet gedacht dat het kon maar de anasthesist was nóg naarder dan de verloskundige van het ziekenhuis. Serieus. Mocht je nog nooit een ruggenprik hebben gehad, het gaat een beetje zo: Ik moest zitten op het randje van het bed, met mijn kin op mijn borst, en mijn rug voorover gebogen. En je moet echt heel erg stil zitten terwijl er een gigantische naald door je ruggenwervel wordt geprikt anders raak je verlamd voor de rest van je leven. En dit alles terwijl je de meeste verschrikkelijke pijn van je leven voelt. De anasthesist had een Duits accent wat me aan Hitler deed denken. Hij bleef zeggen dat ik mijn best moest doen om stil moet zitten. Dus ik bleef huilend antwoorden dat ik echt mijn best deed, en hij bleef antwoorden; 'Nee mevrouw Lakjaa, u doet niet uw best! U moet beter uw best doen en stil zitten!' Mijn man vertelde later dat hij "zijn bek wilde verbouwen" maar dat niet deed omdat hij ervoor kon zorgen dat mijn pijn wegging. LOL! Nou ja, nu kan ik er om LOL-len... Maar wanneer die ruggenprik begint te weren. Ooooooh Miiiiiijn Gooood. Serieus. Wat een heerlijk gevoel als je die pijn even niet meer hoeft te voelen voor een paar uur en wat kunt slapen. Dus deed ik dat ook.



The next morning at 7 AM a new midwife (thank God!) came in to induce my labour. She was super nice and said she would check me before we started. And you'll never believe what happens next. I didn't believe what happened next. My husband didn't believe what happened next. She said those magic words: You're dialated 10 centimeters!! I kept staring at her and after a while said; what do you mean? I looked at my husband who had the same face, not believing what he'd just heard. I was actually dialated more than 2 centimeters?! Praise the Lord!

De volgende ochten om 7 uur kwam er een nieuwe verloskundige (God zij dank!) om mij in te leiden. Ze was echt onwijs lief. Ze vertelde dat ze me even zou toucheren om te kijken hoeveel ontsluiting ik had, voordat ik zou worden ingeleid. Je gelooft nooit wat er toen gebeurde. Ik kon niet eens geloven wat er toen gebeurde. Mijn man kon niet geloven wat er toen gebeurde. Ze zei de magische woorden; je hebt 10 cm ontsluiting!! Ik kon niet geloven wat ze zei en bleef haar aanstaren. En na een tijdje vroeg ik, wat bedoelt u? Ik keek naar mijn man die hetzelfde gezicht trok als hoe ik me voelde. Ook hij kon niet geloven wat we zojuist hoorden. Ik had serieus 10 cm ontsluiting?! Prijs de Heer!



So they turned of the epidural so I could feel the pushing contractions. I immediately started feeling them so I told her. She was super calm, I was super calm, so she told me I could try and push a bit. Again, I had to ask her, so I can start pushing?! It really happened so fast after that. I was on my right side when she told me I could start pushing so I wanted to turn on my back. She told me it was fine if I wanted to stay on my side. So I did. I took my left knee and started pushing. I than remembered I had a list of things I wanted her to know: I didn't want the shot in my leg after birth which stops the uterus from bleeding too much. I didn't want the umbilical cord to be cut before it stopped beating. I didn't want my son to get the vitamine K shot after birth. And I didn't want his legs to be streched for measuring. Oh, and I wanted to catch my son while he was being born! The midwife was super supportive and respected all of my wishes. She gave me perfect instrucutions while pushing, and I listened to them carefully which has prevented me from tearing. After pushing 4 times I reached out and got my slippery baby boy out of my body. That was SUCH an amazing experience! I mean having a baby is amazing on its own, but when You're the first one to hold the baby and put it on your own chest, seriously, it makes you feel like supermom. When I saw my baby boy for the first time, I really fell in love with him that instant. He was to me, the most beautiful baby in the whole wide world. The same way I felt about my other two kids when they were born. The same as every single mother in the history of time feels about her own kids I'm sure.

De verpleegster draaide de werking van de ruggenprik dicht zodat ik de persweeën kon voelen. Ik voelde direct lichte persweeën, dus dat zei ik tegen de verloskundige. Ze was super kalm, ik was super kalm, dus zei ze dat ik rustig mocht proberen te persen. Weer kon ik het niet geloven. Ik mocht beginnen met persen?! En toen ging het heel snel allemaal. Ik lag op mijn rechterzij dus toen ze vertelde dat ik mocht persen wilde ik op mijn rug gaan liggen. Ze zei dat ik best op mijn zij mocht blijven liggen als ik dat wilde. Nou, dat wilde ik wel. Ik trok mijn linker knie op en begon te persen. Ik herinnerde me ineens een lijst van handelingen die ik al dan niet verricht wilde hebben tijdens en na de bevalling: ik wilde dat de navelstreng niet geknipt werd totdat deze was uitgeklopt, ik wilde geen prik in mijn been om het eventueel te veel nabloeden te stoppen, ik wilde neit dat mijn zoontje vitamine K toegediend kreeg, ik wilde hem direct op mijn borst en ik wilde niet dat hij werd uitgerekt om op te meten. Oh, en ik wilde zelf mijn baby aanpakken bij de geboorte! De verloskundige was heel begripvol en respecteerde mijn wensen. Ze gaf me hele goede instructies tijdens de bevalling die ik heel goed opvolgde waardoor ik niet ben gescheurd tijdens de bevalling. Na zo'n vier keer persen rijkte ik naar mijn zoontje terwijl hij geboren werd en pakte hem op. Dat was ZO'N geweldig gevoel! Ik bedoel, het krijgen van een kind op zich is al hartstikke bijzonder, maar om hem zelf uit je eigen lichaam te pakken en hem op je borst te leggen... Dan voel je je echt supermom. Toen ik mijn zoontje voor het eerst zag werd ik écht direct verliefd op hem. Voor mij was hij het allermooiste kindje van de hele wereld. Hetzelfde gevoel als toen mijn andere twee kinderen geboren werden. Hetzelfde gevoel als elke moeder in de geschiedenis heeft ervaren naar haar kinderen.



And that was it guys. That was my labour and delivery story! I really hope you enjoyed reading it as much as I enjoyed writing it! I love sharing these things with you guys and I truely feel like my readers are my friends! So thank you for that <3
Since I've been away for a while I decided to do a couple of awesome giveaways for you guys in the next couple of blog posts! So stay tuned for that!

En hiermee eindigt mijn bevallingsverhaal! Ik hoop dat jullie het net zo leuk vonden om te lezen als dat ik het vond om te schrijven! Ik vind het echt heel erg leuk om dit soort dingen met jullie te delen, het voelt echt alsof  mijn lezers mijn vriendinnen zijn! Heel erg bedankt daarvoor! <3
En aangezien ik zo lang weg ben geweest, heb ik besloten in de komende artikelen een aantal super leuke winacties te houden! Blijf dus kijken!

 
Follow me around! Bloglovin' | Instagram | Facebook | Twitter|



.